ฉันเฝ้าถามตัวเองเสมอ..
เหนื่อยไหม? กับการวิ่งตามหาบางอย่าง
อย่างไม่มีจุดหมาย...วิ่งไป แล้วไม่รู้ว่าตัวเองจะพบไหม
กับสิ่งที่ตามหาตลอดมา...
รู้สึกราวกับว่า ยิ่งฉันวิ่งเข้าหา
มันกลับห่างออกไปเสมอ ยืนมือคว้าเท่าไหร่
ได้เพียงอากาศ...กับความว่างเปล่า
จบด้วยคราบน้ำตา...
จนกระทั่งตอนนี้ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน
เหนื่อยจนวิ่งต่อไม่ไม่ไหวแล้ว...
พอเถอะ ทาริกา หยุดวิ่ง
...พักร่างกาย พักจิตใจ...
แล้วกลับมาเดิน เดินอย่างช้าๆ
มองดูสิ่งที่เราละเลยและมองข้ามไป
สองข้างทาง เต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่
ดอกไม้สีสวยนานาพันธุ์
ฝูงนก ผีเสื้อ คือสิ่งที่สวยงาม
ดื่มด่ำความสุขกับสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้
ฉันหยุดอยู่ตรงนี้...
รอ... สิ่งที่ฉันเฝ้าตามหา
รอ... ให้มันวิ่งมาหาฉันบ้าง
ฉันไม่รู้ว่าการรอคอยครั้งนี้จะสมหวังหรือจะผิดหวัง
แต่ฉันก็เตือนตัวเองอยู่เสมอ...
ความสมหวังมาพร้อมกับความผิดหวัง
ฉันไม่สนความผิดหวังหรอก
เพราะ...อย่างน้อย ฉันก็ได้รู้ว่า ใครคนนั้น
เขา ตามหาฉัน ถึงจะแลกด้วยความเจ็บปวด
ฉันก็ยอม...
ฉันจะลองเชื่อในพรหมลิขิตสักครั้ง...
คนที่ใช่ มันก็ใช่ คนที่ไม่ใช่ เดี๋ยวก็คงเลิกลากันไป...
......
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น