เหนื่อยจังเลย...
แย่สุดๆไปเลยชีวิต...
สู้ๆทาริกา เด๋วมันจะผ่านไป
เชื่อสิ เราจะต้องได้เจอสิ่งดีๆในอีกในช้า
รู้สึกถูกบีบที่หัวใจอย่างแรง..
แขน ขาชา ไปหมด แล้วน้ำตามันก็ไหล
อย่างไม่มีสาเหตุ
บางคนอาจมองว่า ตอนนี้ฉันมีความสุขดี
แต่ป่าวเลยยย ฉันมีทั้งสุขทั้งทุกข์ปะปนกันไป
เหงามั้ง เศร้ามั้ง ตามวิถีแห่งกรรม
ไม่มีใครรู้หรอก ว่าฉันเจ็บปวด...
เจ็บปวดทุกที ที่คิดถึงอดีตอันเลวร้าย
อดีตอันแย่ๆ ที่ฉันทำให้มันเกิดขึ้น
อดีตไม่อาจลบล้าง เราจะจดจำมันไปจนวันตาย
เหมือนฝันร้าย...
มีไม่คิดบ้าง นึกถึงบ้าง แล้วแต่ช่วงเวลา
ตอนนี้ ฉันรู้สึก...
เหมือนฉันอยู่ตัวคนเดียว
ทั้งที่ความจิงมีผู้คนมากมายบนโลกนี้
ไม่รู้ว่า เวลานนี้ จะมีสักคนไหม
ที่คิดถึงฉัน...(คงหลับกันหมดแล้วมั้ง)
โอ้พระเจ้า
น้ำตาฉันไหล !!!
ทำไมไม่มีใครเข้าใจฉันเลยย
ทำไม...
แม้แต่คนที่ใกล้ชิดฉันมากที่สุด
พ่อจ้า แม่จ้า นู๋อยากเล่าทุกเรื่องราว
ของชีวิตนู๋ให้พ่อกับแม่ฟังนะคะ
อยากให้พ่อแม่ สั่งสอนนู๋
เวลาที่นู๋ทำผิดพลาด...
แต่นู๋ต้อง ตัดสินใจเอง
บางครั้ง การตัดสินใจชองนู๋มันผิด
แต่นู๋แก้ไขมันไม่ได้
ได้แต่บอกตัวเอง...
ไม่เป็นไรหรอก ประสบการณ์ชีวิต
สักวัน เราจะผ่านมันไปได้
แต่คำว่า ไม่เป็นไรหรอก
นู๋อยากได้ยินจากพ่อแม่
อยากให้ท่านเป็นกำลังใจให้นู๋สู้ต่อไป
กอดนู๋ จูบนู๋สักครั้ง
กับวันที่นู๋ท้อแท้...
เหนื่อยเหลือเกิน
อยากพัก แต่ไม่มีใคร
ยืนแขนรับนู๋เลย...
กอดตัวเองร้องไห้ให้พอนะ ทาริกา
แล้วค่อยลุกขึ้นเดินหน้าต่อไป...
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น